Emigrant to ktoś, kto stracił wszystko oprócz akcentu. Każda epoka ma taką tragedię, na jaką zasługuje. Teraz coraz bardziej ciągnie mnie w stronę nieszczęścia. Pewnie z wiekiem. A może też w związku z Nowym Jorkiem. W Ameryce, której chorobą, ale i zasadą istnienia, jest sukces, katastrofa jest bardzo widoczna. Nieszczęście i sukces chodzą po Manhattanie pod rękę. Dosyć zręczna imitacja nieba z Park Avenue wymaga istnienia całkiem realnego piekła z Lower East Side czy South Bronx. Oczywiście także o życiowych katastrofach staram się pisać tak zabawnie, jak umiem. Beckett napisał kiedyś, że nie ma nic śmieszniejszego niż nieszczęście. Moja ostatnia sztuka to taka komedyjka o beznadziejnych marzeniach i spełnionej rozpaczy. Janusz Głowacki Tekst pełen humoru. Nikt nie stara się moralizować. Każdy musi odnaleźć swoją prawdę. Wspaniałe. Michael Bourcet Tragizm współczesnej Antygony nie polega na tym, że nie mogła ona pogodzić ze sobą dwóch przeciwstawnych, ale równorzędnych racji, jak to było u Sofoklesa. Rodzi się on z poczucia absudru współczesnego świata, w którym rozproszeniu podlegają podstawowe wartości, nawet te, jak gwarantowana w konstytucji równość praw i obowiązków [...] Głowacki pokazuje, że można kupić każdą ideę, i że człowiek współczesny skazany na swoją kaleką świadomość, przestrzeń między prawem, ideologią, a rzeczywistością może zapełnić tylko własnym sumieniem, odruchem moralnym. Tak jak portorykańska analfabetka może upomnieć się o ludzką tożsamość wbrew panującemu prawu, lub tak jak przedstawiciele publicznego porządku może prawo naginać dla własnych korzyści i upodobań. Elżbieta Baniewicz, Antygona wśród gwiazd Antygona w Nowym Jorku została przetłumaczona na przeszło dwadzieścia języków, uzyskała status dzieła wybitnego. Prapremiera odbyła się w Arena Stagew Waszyngtonie w 1993 roku. ostała wystawiona na całym świecie m.in. w teatrach Pragi, St. Petersburga, Bonn, Budapesztu, Moskwy, Mexico City, Ostrawy, Belgradu, Kowna, Kazachstanu i na Syberii, w Yale Repertory Theatre oraz w Vineyard Theatre w Nowym Jorku(w reżyserii Michaela Meyera). Polska premiera odbyła się w Teatrze Ateneum. W1993 „Time Magazine” uznał ją za jeden z dziesięciu najlepszych tekstów dramatycznych roku, a w1998otrzymałaNagrodęStowarzyszenia Francuskich Krytyków Teatralnych dla najlepszej sztuki sezonu zrealizowanej w małym teatrze (Teatr Proscenium, Paryż). Głowacki przeniósł do zamieszkanego przez bezdomnych parku antyczną tragedię Sofoklesa i dopełnił ją absurdem rodem z Becketta, sprawiając, że nabrała wymiaru okrutnej, ale i śmiesznej tragifarsy.