Ależ ta „Bovary” mnie męczy! Co prawda zaczynam się już w niej trochę orientować. Nigdy w życiu nie zdarzyło mi się pisać czegoś trudniejszego niż ten banalny dialog, nad którym teraz pracuję! Na scenę w oberży mogę potrzebować nawet trzech miesięcy, nie umiem tego ocenić. Czasem mam chęć się rozpłakać, tak bardzo czuję się bezradny. Ale raczej nad nią zdechnę, niż spróbuję się wykpić. Muszę jedną rozmową wprowadzić pięć czy sześć osób (które mówią), kilka innych (o których się mówi), muszę opisać pomieszczenie, gdzie się zebrali, ludzi, rzeczy, okolicę, a pośrodku tego wszystkiego pokazać młodzieńca i damę, którzy (przez pokrewieństwo gustów) powoli się zaczynają z lekka w sobie zakochiwać. Gdybym przynajmniej miał więcej miejsca! Gustave Flaubert do Luizy Colet, 19 września 1852 (w przekładzie Ryszarda Engelkinga) Ryszard Engelking (1935-2023) ukochał sobie kilku francuskich autorów: Nicolasa Edme Rétifa de la Bretonne, Gérarda de Nervala, Charlesa Baudelaire’a i przede wszystkim Gustave'a Flauberta. Z twórczością tego pisarza obcował przez kilkadziesiąt lat i nieustannie ją badał, by wciąż udoskonalać swoje przekłady. Ostatnie poprawki do tłumaczenia „Pani Bovary” wprowadził jesienią 2023 roku. Powyższy opis został dostarczony przez wydawcę. O czym opowiada książka? Zarys fabuły Emma Bovary, młoda kobieta o romantycznym usposobieniu, wychodzi za mąż za prostego wiejskiego lekarza, Karola. Szybko rozczarowana prozą małżeńskiego życia i nudą prowincji, szuka ucieczki od codzienności w kolejnych romansach i nadmiernych wydatkach. Stopniowo pogrąża się w spirali kłamstw, długów i obsesyjnych pragnień, dążąc do wyimaginowanego luksusu i miłości. Jej mąż pozostaje błogo nieświadomy tragicznego upadku żony. Analiza i interpretacja utworu Gatunek, nurt i styl literacki „Pani Bovary” to arcydzieło powieści realistycznej i psychologicznej, będące jednym z kanonicznych dzieł nurtu realizmu krytycznego. Flaubert stosuje narrację impersonalną, często z elementami mowy pozornie zależnej, charakteryzującą się obiektywizmem, drobiazgowym opisem detali i precyzją języka, co pozwala na dogłębną analizę psychiki bohaterów i społeczeństwa. Problematyka Utwór stawia fundamentalne pytania o konflikt między idealistycznymi marzeniami a brutalną rzeczywistością, ukazując tragiczne konsekwencje nieprzystosowania jednostki do otaczającego ją świata. Flaubert wnikliwie analizuje mechanizmy psychologiczne prowadzące do frustracji, poszukiwania ucieczki w iluzjach, a także demaskuje hipokryzję, materializm i pustkę moralną dziewiętnastowiecznego społeczeństwa mieszczańskiego. Motywy i symbole Marzenia i iluzje: zderzenie romantycznych fantazji z szarą prozą życia i rozczarowaniem. Niewierność małżeńska: poszukiwanie spełnienia poza związkiem, prowadzące do destrukcyjnych konsekwencji. Prowincja i ucieczka: stłamszenie przez nudę i monotonię małomiasteczkowego życia oraz próby wyrwania się z niego. Kontekst literacki i kulturowy Geneza i tło historyczne Powieść, wydana po raz pierwszy w 1857 roku, jest ikonicznym dziełem epoki realizmu we Francji. Powstawała w burzliwym okresie panowania cesarza Napoleona III i rozkwitu społeczeństwa mieszczańskiego, którego obyczaje i wartości Flaubert poddaje wnikliwej krytyce. Jak wspomina sam autor w liście do Luizy Colet, proces twórczy był niezwykle żmudny i wymagał od niego perfekcyjnej precyzji w oddaniu najmniejszych szczegółów. Znaczenie, recepcja i adaptacje „Pani Bovary” to bezsprzecznie jeden z najważniejszych filarów literatury światowej, w Polsce często omawiana jako lektura szkolna. W momencie publikacji wywołała skandal obyczajowy i doprowadziła do procesu sądowego przeciwko Flaubertowi za „obrazę moralności publicznej i religii”, ale autor został ostatecznie uniewinniony. Jej uniwersalne przesłanie i psychologiczna głębia zapewniły jej status arcydzieła, które inspiruje kolejne pokolenia. Powieść doczekała się wielu adaptacji filmowych, między innymi w reżyserii Jeana Renoira (1934), Vincente Minnellego (1949), Claude'a Chabrola (1991) czy Sophie Barthes (2014), a także licznych nawiązań w kulturze. Odbiór i rekomendacje Wrażenia czytelników Książka jest powszechnie uznawana za arcydzieło, choć jej styl i tematyka mogą być dla niektórych wyzwaniem. Czytelnicy cenią jej psychologiczną głębię i mistrzostwo warsztatowe Flauberta, jednocześnie zauważając jej pesymistyczny ton. Język: niezwykle precyzyjny, bogaty w szczegóły i doskonale oddający nastrój epoki. Klimat: mroczny, pesymistyczny, realistycznie oddający frustracje i rozczarowania bohaterki. Akcja: rozwija się powoli, skupiając się na drobiazgowej analizie psychiki Emmy i środowiska, co wymaga uwagi. Dla kogo jest ta książka? Uczniowie i studenci: obowiązkowa lektura, kluczowa dla zrozumienia realizmu i psychologizmu w literaturze. Miłośnicy klasyki literatury francuskiej: kanoniczne dzieło Flauberta, idealne do dogłębnej analizy. Czytelnicy poszukujący psychologicznych portretów: wnikliwe studium ludzkich marzeń i rozczarowań. Jeśli podobała ci się ta książka, sprawdź też... Warto sięgnąć również po: Anna Karenina (Lew Tołstoj): poruszający dramat kobiety z wyższych sfer, uwikłanej w miłość i konwenanse. Zbrodnia i kara (Fiodor Dostojewski): intensywna powieść psychologiczna o dylematach moralnych i konsekwencjach wyborów. Lalka (Bolesław Prus): panorama polskiego społeczeństwa, ukazująca ambicje, iluzje i upadek.